تا خنده ی تو می چکد از خوشه ی لب ها 

 بیچاره بمی ها و غم نرخ رطب ها 

 دنبال دو رج بافه از ابریشم مویت 

تبریز شده قبر عجم ها و عرب ها

 قاجاری چشمان تو را قاب گرفته است 

 قنداق تفنگ همه مشروطه طلب ها

 از عکس تو و بغض همینقدر بگویم .... 

 دردا که چه شب ها ... که چه شب ها...  که چه شب ها... 

 قلیان چه کند گر نسپارد سر خود را 

 با سینه ی پر آه به تابیدن تب ها ؟

 گفتم غزلی تا ننویسند محال است : 

 ذکر قد سرو از دهن نیم وجب ها

 حامد عسگری